«لغت نامه دهخدا»
[جَ بَ] (ع اِ) گود زمین. (منتهی الارب). حفره. (اقرب الموارد). || جای برابر در زمین سخت. || گشادگی میان خانه یا فضای هموار در میان دو زمین. || گشادگی میان ابر و میان کوه. ج، جُوَب. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).