جولقی

«لغت نامه دهخدا»

[لَ] (ص نسبی) منسوب به جولق. قلندر شال پوش باشد، و بفتح اول و کسر ثالث هم آمده. (برهان). ژنده پوش و قلندر پشمینه پوش. (غیاث اللغات) :
ناگهانی جولقیی میگذشت
با سر بیمو بسان طاس و طشت.مولوی.
رجوع به جولخی شود.