جهان

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جِ] (نف، ق) در حال جَستن. || جهنده. (برهان) :
به پیش اندر آمد یکی تند ببر
جهان چون درخش و خروشان چو ابر.
اسدی.
بیامد بتخت کیان برنشست
گرفت این جهان جهان را بدست.فردوسی.
همه سربسر دست نیکی برید
جهان جهان را ببد مسپرید.فردوسی.
عاشق از معشوق کی باشد جهان
چون به او بیند همه کون و مکان؟مولوی.
بگفت احوال ما برق جهان است
گهی پیدا و دیگر دم نهان است.سعدی.