جهانگیری

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (حامص مرکب)پادشاهی. (شرفنامهء منیری). شغل و عمل جهانگیر. تسخیر جهان. جهانگشایی :
ولی چون بخت روباهی نمودش
ز شیری و جهانگیری چه سودش؟نظامی.
بگذر از این پی که جهانگیری است
حکم جوانی مکن این پیری است.نظامی.
ترا آن به که روی خود ز مشتاقان بپوشانی
که شادیّ جهانگیری غم لشکر نمی ارزد.
حافظ.