جهشیاری

«لغت نامه دهخدا»

[] (اِخ) محمد بن عبدوس، مکنی به ابوعبدالله. یکی از نویسندگان است. ابن ندیم نام و نسب و کنیت او را بنحو مزبور آورده و گوید: وی یکی از نویسندگان اخباری و مترسل است. او راست: 1 - الوزراء و الکُتّاب. 2 - میزان الشعر و الاشتمال علی انواع العروض. و در جای دیگر الفهرست آمده: جهشیاری بتألیف کتابی آغازید محتوی هزار افسانهء مختار از افسانه های عرب و عجم و روم و جز آنان بنحوی که هر قصه مجزا و مستقل باشد نه مانند کلیله و دمنه و سندبادنامه که حکایات در ضمن یک حکایت طویل تر مندرج است و برای این مقصود قصه سرایان را گرد کرد و بهترین اخبار آنان را فراهم آورد و از کتب مصنفه در اسمار و خرافات نیز آنچه بپسندید برگزید و چهارصدوهشتاد قصه بدین نحو او را فراهم شد لیکن پیش از انجام کتاب اجل وی دررسید و ناتمام ماند و من اجزائی چند از آنرا بخط ابوالطیب شافعی وراق دیده ام. (الفهرست چ اروپا ص127، 304).
جهض [ جَ ] (ع مص) چیره شدن بر کسی برای تخلیص دیگری. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج). || دور کردن. (از اقرب الموارد). رهانیدن صید را از چنگال باز و صیاد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || بازداشتن و منع کردن. (اقرب الموارد).