جهلاء

«لغت نامه دهخدا»

[جُ هَ] (ع ص، اِ) جِ جاهل. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) :
بل کشاورز خدایست و در او کشت حکیمان
وَاندر او این جهلاشان مث چون خس و خارند.
ناصرخسرو.
همه کار تو باد با عقلاء
دور بادی ز صحبت جهلاء.سنائی.