جهوری

«لغت نامه دهخدا»

[جَهْ وَ ری ی] (ع ص) بلند و مرتفع. (اقرب الموارد): کلام جهوری؛ سخن بلندآواز. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجل جهوری الصوت؛ مرد بلند آواز. (مهذب الاسماء) (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || رجل جهوری؛ مرد دیداری. (منتهی الارب) (مهذب الاسماء). چیزی که بچشم بزرگ نماید.