جی ء

«لغت نامه دهخدا»

[جَیْءْ] (ع مص) آمدن. مَجی ء. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به جیئه شود. || رفتن: جاء الیه؛ ذهب. (اقرب الموارد). || آوردن: جاء بک؛ آورد تو را. || غالب آمدن به آمدن. (از منتهی الارب) (اقرب الموارد). || گردیدن. (منتهی الارب) (ذیل اقرب الموارد). || انجام دادن. (اقرب الموارد) : لقد جئتم شیئاً ادّاً. (قرآن 19/91). بجای آوردید کاری زشت. (از اقرب الموارد).