جیره خوار

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ خوا / خا] (نف مرکب)جیره خورنده. جیره خور. راتبه خور :
کنون از جیره خواران قدیمم
نمک پروردهء ناز و نعیمم.
تأثیر (از آنندراج).
بر طبل آسمان زند از کهکشان دوان
در مطبخش زمانه به احضار جیره خوار.
شفیع اثر (از آنندراج).