جیه

«لغت نامه دهخدا»

[جی یَ] (ع ص) بوگرفته و گندیده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد): ماء جیه؛ آب ایستاده و پارگین و چاه بوگرفته و گنده. (منتهی الارب). و گاهی بتخفیف یاء استعمال شود. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).