چابک نفسی

«لغت نامه دهخدا»

[بُ نَ فَ] (حامص مرکب)شتاب. سرعت. تندروی. چابک سخنی :
ذوق چابک نفسی ناله ربایان دارند
هر کجا درد بدر تاخت عنان گیر شدیم.
ظهوری (از آنندراج).