چارخلیفه

«لغت نامه دهخدا»

[خَ فَ / فِ] (اِ مرکب) کنایه از چهار عنصر :
وین خانهء هفت سقف کرده
بر چارخلیفه وقف کرده. نظامی.
زین چارخلیفه ملک پیداست
خانه به چهار حد مهیاست.نظامی.