چاردست

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (اِ مرکب) کنایه است از چارعنصر. چارآخشیج :
این هفت قوارهء شش انگشت
یکدیدهء چاردست و نه پشت.
نظامی (لیلی و مجنون).