چارده طبس

«لغت نامه دهخدا»

[دِ هِ طَ بَ] (اِخ) نام ناحیه ای در طبس خراسان. در سال هشتصد و نه هجری که میانهء دو برادر یعنی میرزا پیر محمد و میرزا اسکندر گورکانی بهم خورده یگانگی به بیگانگی بدل شد میرزا پیر محمد میرزا اسکندر را گرفته بندی بر پایش نهاد و به صحابت بعضی از معتمدان بصوب خراسان فرستاد او در چارده طبس بند را شکسته و از چنگ محصلان خود را خلاص کرده باصفهان رفت. (مرآت البلدان ج 4 ص 45).