چارزبانی

«لغت نامه دهخدا»

[زَ] (اِ مرکب) کنایه از چار عناصر است که به چار زبانیهء دوزخ تشبیه شده است. (انجمن آرای ناصری) :
اسیر طبع مخالف مدار جان و خرد
زبون چارزبانی مکن دو حور لقا.
خاقانی (از انجمن آرا).