«لغت نامه دهخدا»
[رَ / رِ شِ] (نف مرکب)شناسندهء چاره. علاج شناس. معالج. آنکه درمان و علاج دردی یا مرضی داند و شناسد : چون شد آن چاره جوی چاره شناس باز پس گشت با هزار سپاس.نظامی.