«لغت نامه دهخدا»
[یِ صُ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از سپیدهء صبح. (آنندراج). روشنی صبح. (ناظم الاطباء). صبح صادق. (مجموعهء مترادفات ص234) : از آفتاب چاشنی صبح شد بلند عمر دوباره یافت ز راه گداز قند. صائب (از آنندراج). || چاشنی بامداد. نهاری. لُهنَه. لقمه الصباح. صبحانه. زیر قلیانی. دهان گیره.