«لغت نامه دهخدا»
(اِ صوت مرکب) طراق طراق. شراق شراق. چاق چاق. صدایی که از شکستن چیزی برخیزد : می شکست آن بند ز آن بانگ بلند هر طرف میرفت چاقاچاق بند.مولوی. و رجوع به چاق چاق شود.