«لغت نامه دهخدا»
[کُ] (نف مرکب) تیزگر. تیزکنندهء چاقو. || (اِ مرکب) فسان. سنگ فسان. سنگ ساو. آلتی که بوسیلهء آن چاقو و کارد و غیره را تیز کنند. سنگی باشد که چاقو را بر آن کشند تا برنده و تیز شود. آلتی از سنگ یا چرم که تیز کردن چاقو را بکار آید.