چاک چاک کردن

«لغت نامه دهخدا»

[کَ دَ] (مص مرکب) شکافتن. پاره پاره کردن. درانیدن. شرحه شرحه و ریش ریش کردن. پاره پوره کردن. زخم فراوان کسی را زدن :
بخود کرد جامه همه چاک چاک
بسر بر همیکرد ز اندوه خاک.فردوسی.
کنند این زره در برت چاک چاک
چو مردار آنگه کشندت بخاک.فردوسی.
بدو گفت کاوس، یزدان پاک
تن بد سگالان کند چاک چاک.فردوسی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر