«لغت نامه دهخدا»
[کَ دَ] (مص مرکب) شکافتن. پاره پاره کردن. درانیدن. شرحه شرحه و ریش ریش کردن. پاره پوره کردن. زخم فراوان کسی را زدن : بخود کرد جامه همه چاک چاک بسر بر همیکرد ز اندوه خاک.فردوسی. کنند این زره در برت چاک چاک چو مردار آنگه کشندت بخاک.فردوسی. بدو گفت کاوس، یزدان پاک تن بد سگالان کند چاک چاک.فردوسی.