چالاک پوی

«لغت نامه دهخدا»

(نف مرکب) پویندهء چست و چالاک. تندرو. سریع السیر. آنکه بتندی و چالاکی راه درنوردد :
چو بادند پنهان و چالاک پوی
چو سنگند خاموش و تسبیح گوی.
سعدی (بوستان).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر