«لغت نامه دهخدا»
[مَ / مِ] (نف مرکب) چامه گوی. گویندهء شعر. شاعر. سخنسرا. آنکه سخن منظوم سراید و کلام با وزن و قافیه سازد. سرودگوی. تصنیف ساز. || سرودخوان. غزل خوان. تصنیف خوان، آنکه شعر و غزل به آواز خواند. کسی که سرود و تصنیف و غزل با آهنگ موسیقی خواند. ترانه خوان : همه چامه گو سوفرا را ستود ببربط همی رزم توران سرود.فردوسی. و رجوع به چامه گوی شود.