«لغت نامه دهخدا»
[نَ / نِ یِ زَ دَ] (مص مرکب) سخن بیهوده گفتن. حرف مفت زدن. پرگوئی و پرچانگی کردن : واعظ این سنت تحت الحنکت دانی چیست؟ چانه بندیست که پر چانهء بیجا نزنی. تأثیر (از آنندراج). || اصرار بیهوده کردن. ابرام بیفایده کردن.