چانهء بیجا زدن

«لغت نامه دهخدا»

[نَ / نِ یِ زَ دَ] (مص مرکب) سخن بیهوده گفتن. حرف مفت زدن. پرگوئی و پرچانگی کردن :
واعظ این سنت تحت الحنکت دانی چیست؟
چانه بندیست که پر چانهء بیجا نزنی.
تأثیر (از آنندراج).
|| اصرار بیهوده کردن. ابرام بیفایده کردن.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر