چاویدن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (مص) فریاد کردن گنجشک باشد وقتی که دست بر آشیانهء او دراز کنند. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء).(1) بانگ کردن مرغ. جیرجیر کردن. نالیدن و بانک کردن مرغ از بیم یا از دوری بچه و جز آن. || بطریق استعاره بانگ کردن سایر حیوانات و انسان را گویند. (برهان) (آنندراج). بانگ بلند کردن انسان و سایر حیوانات. (ناظم الاطباء). (فرهنگ نظام). لابه و زاری کردن :
ای عاشق مهجور ز کام دل خود دور
مینال و همی چاو که معذوری معذور.
بوشعیب هروی (از فرهنگ اسدی).
شاهی بنالدی و ممالک بگریدی
مردی بچاودی و جوانی بزاردی.
سیدحسن غزنوی.
|| خائیدن. (غیاث). جاویدن و خائیدن و مضغ کردن. (ناظم الاطباء).
(1) - مرحوم ناظم الاطباء در فرهنگ خود کلمه «چاوید » را که فعل ماضی از «چاویدن» است جداگانه ضبط کرده و آن را اسم صوت و مرادف «چاوچاو» دانسته، غوغا و بانگ گنجشک معنی کرده است و این معنی خطاست.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر