چاهچه

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ] (اِ مصغر) چاهک. چاه خُرد. چاه کوچک. چاه نزدیک تک. گودالی کم عمق، چاچه. آبشی. چاهی که در صحن سرای کنند رفع حوائج کودکان و گرد آمدن فاضلاب را. رجوع به آبشی در همین لغت نامه شود.
- چاهچهء قفا؛ گوی که در پشت گردن بدرازا هست.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر