«لغت نامه دهخدا»
[هِ خَ] (اِ مرکب) چاهی که سرش بخس و خاشاک پنهان گردیده باشد. (آنندراج) : بدور خط از آن چاه زنخدان بیش میلرزم ز آسیب چه خس پوش بر جان بیش میلرزم. صائب (از آنندراج).