«لغت نامه دهخدا»
[هِ رُ تَ] (اِخ) چاهی که رستم را شغاد برادرش بلطائف الحیل در آن انداخته بود و آن چاه را بشمشیر و سنانها پرساخته. (آنندراج) : مسکن دیو سفید آمد بخاریها ز برف چاهها چون چاه رستم شد ز یخ شمشیردار. اشرف (از آنندراج). آن زنخدانی که باشد چاه یوسف از صفا پرسنان آخر ز خط چون چاه رستم میشود. اشرف (از آنندراج).