«لغت نامه دهخدا»
[زَ نَ] (ص مرکب) کسی که گودی در زنخ دارد. آنکه چاله ای در زنخ وی باشد : به گرد عارض آن ماه روی چاه زنخ سپاه زنگ درآمد بسان مور و ملخ.سوزنی.