«لغت نامه دهخدا»
[سَ] (اِ مرکب) چاه. چاهسار : منیژه بیامد بدان چاه سر دوان، خوردنیها گرفته ببر.فردوسی. از آن چاه سر با دلی پر ز درد دویدم بنزد تو ای نیکمرد.فردوسی. || سرچاه. لب چاه. دهانهء چاه. || گودالی عمیق. گودی ژرف.