چاه سر

«لغت نامه دهخدا»

[سَ] (اِ مرکب) چاه. چاهسار :
منیژه بیامد بدان چاه سر
دوان، خوردنیها گرفته ببر.فردوسی.
از آن چاه سر با دلی پر ز درد
دویدم بنزد تو ای نیکمرد.فردوسی.
|| سرچاه. لب چاه. دهانهء چاه. || گودالی عمیق. گودی ژرف.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر