«لغت نامه دهخدا»
[هِ عَ دُرْ رَ ما] (اِخ)مؤلف فارسنامهء ناصری در فصل «چشمه های مشهور مملکت فارس» چشمه ای را بدین نام اسم برده و نوشته است: «در بلوک آبادهء طشتک بمسافت یک فرسخ و نیم شمال قریهء خواجه جمالی در دامنهء کوه خُم چاهی است از سنگ سجیلی که در شیراز سنگ کرشکی گویند و معلوم نیست که خدا آفریده است یا تراشیده اند نزدیک پنج ذرع درازا و چهار ذرع گودی آن است. در نزدیکی نوروز در سالهای خشک به اندازهء پنج سنگ آسیاب گردان آب از دهن چاه درآید و در سالهای تر گاهی آب این چاه به اندازهء پنج شش ذرع جستن کند و آب آن آنچه از زراعت زیاد آید بدریاچهء بختگان رود. (از فارسنامهء ناصری ص 319).