چپلک

«لغت نامه دهخدا»

[چِ لَ] (ص)(1) پلید و مردار و بناشایست آلوده را گویند. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). کسی که خود را به چیزهایی آلوده دارد و کارهای ناشایسته و چرکین کند. (جهانگیری). کسی که خود را به اعمال رذیله آلوده کند. (فرهنگ نظام). چپل. چرکین و نکبتی و ناتمیز :
هرکو بجز از تو بجهانداری بنشست
بیدادگر است و چپلک، بی خرد و بس.(2)
منوچهری (از جهانگیری).
(1) - مؤلف نظام نویسد: «در سنسکریت «چپوله» بهمین معنی است».
(2) - ن ل: «بیدادگر است ای ملک و بی خرد و مست» و ظاهراً درین مصراع منوچهری «پ» «چپلک» متحرک است نه ساکن.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر