«لغت نامه دهخدا»
[چَ رَ / رِ] (اِ) جمع گشتن بود قومی را. (فرهنگ اسدی). آماده شدن. (شعوری). چبیره. اجتماع و ازدحام مردم و سپاه : بفرمودشان تا چپیره شدند(1) سپاه و سپهبد پذیره شدند. فردوسی (از فرهنگ اسدی)(2). رجوع به چبیره شود. (1) - فرهنگ های دیگر بجای «چپیره» که در این مصراع آمده است؛ بعضی «چبیره» و برخی «جبیره» نوشته اند. (2) - ولف در فهرست خود جبیره Jabire(اتحاد) آورده است.