چپیره

«لغت نامه دهخدا»

[چَ رَ / رِ] (اِ) جمع گشتن بود قومی را. (فرهنگ اسدی). آماده شدن. (شعوری). چبیره. اجتماع و ازدحام مردم و سپاه :
بفرمودشان تا چپیره شدند(1)
سپاه و سپهبد پذیره شدند.
فردوسی (از فرهنگ اسدی)(2).
رجوع به چبیره شود.
(1) - فرهنگ های دیگر بجای «چپیره» که در این مصراع آمده است؛ بعضی «چبیره» و برخی «جبیره» نوشته اند.
(2) - ولف در فهرست خود جبیره Jabire(اتحاد) آورده است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر