«لغت نامه دهخدا»
[چِ چِ] (اِ)(1) در مازندران گیاهی را گویند که در گندم زارها روید، و دانه ای دارد شبیه دانهء گندم ولی سیاه رنگ که با گندم مخلوط شود و نان را بدمزه کند و چون سمی است خورندهء نان را سستی و دوار آرد. نوعی گیاه که در مزرعهء گندم و جو میروید و محصول غلات را آسیب فراوان میرساند. گرگاس. کال بنگ. گندم دیوانه. دنقه. شیلم. کاکل. خالاون. شلمک. کاکلک. جلیف. طبقا. حثاله. سلمک. زوان. زوانه. چچم. رجوع به سلمک و دنقه و گندم دیوانه و حثاله و چچم شود. (1) - Ivraie.