«لغت نامه دهخدا»
[چِ خَ / چَ خَ] (اِ)(1) چچک. خجک. بمعنی خال باشد و آن نقطه ایست سیاه که در روی و اندام آدمی بهم میرسد. (برهان) (آنندراج). خال. (ناظم الاطباء). بهق معرب آنست. (انجمن آرا) (آنندراج). رجوع به چچک و خجک شود. || بمعنی رخساره هم بنظر آمده است. (برهان) (آنندراج). رخساره. (ناظم الاطباء). رجوع به رخ و رخساره و چچک شود. || آبله. (ناظم الاطباء). رجوع به چچک شود. (1) - ظاهراً مصحف «خجک». (حاشیهء برهان چ معین).