«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ غِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) چراغی که بر آسیای کلان مثل آسیای آب و خراس روشن کنند تا بروشنائی آن کاری که در آسیابانی باید کرد، خاطرخواه بعمل آید. (آنندراج). چراغ مخصوصی که آسیابان در آسیا روشن کند، برای رفع تاریکی : نیست ممکن کز غبار کلفت دوران سلیم اختر ما چون چراغ آسیا روشن شود. سلیم (از آنندراج). زبان شکوه فرسودی ز چرخ بیوفا دارم ولی در گرد کلفت چون چراغ آسیا دارم. صائب (از آنندراج).