«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ راغْ رَ / رِ] (اِ مرکب)قندیلی و ظرفی باشد که در آن چراغ روشن کنند تا باد نکشد، و مشکوه همانست. (برهان). قندیل که میانش چراغ روشن کنند. (انجمن آرا) (آنندراج). چراغپایه و مشکوه و قندیلی که در آن چراغ روشن کنند تا باد آنرا نکشد. (ناظم الاطباء). قندیل که چراغ در میان آنست. (فرهنگ نظام). قندیل و چراغدان. (غیاث). چراخواره. چراغ بره. چراغپا. چراغپایه. چراغدان. مردنگی : این آبگینه خانهء گردون که روز و شب از شعله های آتش الوان مزین است بادا چراغوارهء(1) فراش جای تو تا هیچ در فتیلهء خورشید روغن است. انوری (از انجمن آرا). رجوغ به چراخواره و چراغ بره و چراغپایه شود. || پروانه. مگس چراغ. (1) - ن ل: بادا چراخوارهء...