چراغواره

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ راغْ رَ / رِ] (اِ مرکب)قندیلی و ظرفی باشد که در آن چراغ روشن کنند تا باد نکشد، و مشکوه همانست. (برهان). قندیل که میانش چراغ روشن کنند. (انجمن آرا) (آنندراج). چراغپایه و مشکوه و قندیلی که در آن چراغ روشن کنند تا باد آنرا نکشد. (ناظم الاطباء). قندیل که چراغ در میان آنست. (فرهنگ نظام). قندیل و چراغدان. (غیاث). چراخواره. چراغ بره. چراغپا. چراغپایه. چراغدان. مردنگی :
این آبگینه خانهء گردون که روز و شب
از شعله های آتش الوان مزین است
بادا چراغوارهء(1) فراش جای تو
تا هیچ در فتیلهء خورشید روغن است.
انوری (از انجمن آرا).
رجوغ به چراخواره و چراغ بره و چراغپایه شود.
|| پروانه. مگس چراغ.
(1) - ن ل: بادا چراخوارهء...
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر