«لغت نامه دهخدا»
[چَ خوَرْ /خُرْ] (اِ مرکب)کنایه از فراخی عیش باشد. (برهان). کنایه از عیش و نعمت باشد. (انجمن آرا). همان آخر چرب که کنایه از مکان فراخی عیش و نعمت بود. (آنندراج). بمعنی فراخی وجه معاش. (غیاث). آخور چرب. چرب آخوری. || (ص مرکب) کسی که روزگار او بناز و نعمت بگذرد. (آنندراج). کسی که روزگار بناز و نعمت گذارد. (غیاث). مجازاً، کسی که در عیش و نعمت است. (فرهنگ نظام) : لگدافکن مباش و دندان گیر گر شدی یک دو روز چرب آخور. شفائی (از آنندراج). || مجازاً، چهارپائی که خوراک خوب برایش مهیاست. (فرهنگ نظام). || (اِ مرکب) کثرت و بسیاری علف دواب باشد. (برهان). پر از آب و علف و دارای آب و علف بسیار و فراوان. (ناظم الاطباء). مجازاً، طویلهء پرنعمت برای چهارپا. (فرهنگ نظام) : برون تاز اسب همت را کجا بیرون ازین گنبد وگر چرب آخورش خواهی هم آب و هم گیاه اینک. خاقانی. لاجرم زابلق چرب آخور چرخ دلدلی داشت خم ران اسد.خاقانی. رجوع به چرب آخوری شود.