«لغت نامه دهخدا»
[چَ زَ کَ دَ] (مص مرکب) خوش سخنی کردن. سخنان شیرین و دلسپند گفتن. شیرین سخنی کردن : خون درویش به شیرینی و چربی بخورند سعدیا چرب زبانی کن و شیرین سخنی. سعدی. || تملق گفتن. چاپلوسی کردن. سخنان فریبنده گفتن : ششم بر درگاه پادشاه چاپلوسی و چرب زبانی کردن. (کلیله و دمنه).