چربگو

«لغت نامه دهخدا»

[چَ] (نف مرکب) بمعنی چرب زبان است، که کنایه از شیرین سخن باشد. (برهان). چرب زبان. (ناظم الاطباء). چربگوی. چرب سخن. چرب گفتار. فصیح :
همان چربگو مرد شیرین گذار
چنین چربی انگیخت از مغز کار.نظامی.
|| چاپلوس. || فریب دهنده. (برهان). رجوع به چرب زبان و چرب سخن و چربگوی شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر