«لغت نامه دهخدا»
[چَ] (اِ) آستان در خانه را گویند. (برهان) (جهانگیری). آستان در خانه. (ناظم الاطباء) : ابا پیل و از چند مردان مرد که جویند مر گنج را زیر چرد(1). حکیم زجاجی (از جهانگیری). || جائی که آستان در را بر آنجا نهند. (برهان) (ناظم الاطباء). (1) - ن ل: ابا پیل وز چند مردان مرد که کوبند مر گنج را زیر چرد.