«لغت نامه دهخدا»
[چِ کِ دُنْ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از مال و متاع دنیا. (آنندراج). مال و متاع دنیا. اسباب دنیا. (مجموعهء مترادفات ص 317) : پاک اگر شویند دست از چرک دنیا خاکیان دست در یک کاسه با خورشید چون عیسی کنند. صائب (از آنندراج). عاقبت بهر داغ حسرت تو چرک دنیا فتیله خواهد شد. اشرف (از آنندراج). عاقلان را چرک دنیایی است زینت در لباس جامهء تصویر از روغن مصفا میشود. اشرف (از آنندراج). رجوع به چرک و چرکن شود.