چرک گوش

«لغت نامه دهخدا»

[چِ کِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب)(1) مادهء زردرنگی که در سوراخ گوش تولید گردد. (ناظم الاطباء). زهر گوش. تلخی گوش. مادهء زردرنگ و تلخ و چرب که در گوش پدید آید. ریم گوش. مادهء زردی که عادهً از درون گوش تراود. صَملاخ. صُملوخ. (منتهی الارب). وَسَخُالاُْذُن. رجوع به چرک شود.
(1) - Cerumen.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر