«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ] (ص نسبی، اِ) منسوب به چریک. مردم چریک. ج، چریکیان : دیگر باید که جماعت چریکیان با املاک و زمین ملاک و ارباب و اوقاف تعلق نسازند. (تاریخ غازانی ص 306). و این چریکیان زراعت آنجا به اسیران و غلامان خود کرده باشند. (تاریخ غازانی ص 306). رجوع به چریک شود.