«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ سَ / سِ] (ص مرکب) گستاخ و بی شرم و بی حیا و بی ادب. (ناظم الاطباء). لجوج و پررو و حرف نشنو. چشم سپید و وقیح. || کنایه از چشم کور و نابینا. (آنندراج). مرادف چشم شکسته و دیدهء سفید. (از آنندراج) : ورق دیدهء یعقوب همین مضمون داشت که شود صبح طرب چشم سفید آخر کار. خواجه آصفی (از آنندراج). رجوع به چشم سپید شدن شود.