«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مَ زَ] (نف مرکب)چشمک زننده و بگوشهء چشم اشاره کننده. (ناظم الاطباء). آن کس که چشمک میزند. رجوع به چشمک و چشمک زدن شود. || چشم بد رساننده. (ناظم الاطباء). چشم زن. چشم بدزن. چشم زخم زن. || جادوگر. (ناظم الاطباء). || چراغ الکتریسته که پیاپی خاموش و روشن شود.