«لغت نامه دهخدا»
[چَ مَ یِ چَ مَ] (اِخ)چشمه ای است نزدیک به اخلاط روم و گویند هر ذیحیات که نزدیک به آن چشمه برسد بیفتد و بمیرد. (از برهان قاطع).