«لغت نامه دهخدا»
[اَ سَ] (اِخ) رستمی. شاعر مشهور اصفهانی معاصر صاحب بن عبّاد و او بعربی شعر می گفته است و قطعهء ذیل در توصیف پادشاهان ایران از اوست: بها لیل غر من ذوابه فارس اذا انتسبوا لامن عرینه او عکل هم راضه الدنیا و ساسه اهلها اذا افتخروا لاراضه الشاه والابل محلهم عال علی السبعه العلی و عالمهم موف علی العالم الکلی اذا انت رتبت الملوک وجدتهم هم الاسم و الباقون من حیّزالفعل مسامیح عندالعسر والیسر لاتنی مراجلهم فی کل احوالهم تغلی و لم یغلقوا ابوابهم دون ضیفهم و لاشتموا خدّامهم ساعه الاکل و لاشدّدوا دون العفاه حجابهم و قالوا لباغی الخیر نحن علی شغل. رجوع به یتیمهء ثعالبی شود.