«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مَ / مِ یِ چَ / چِ](ترکیب اضافی، اِ مرکب) منبع چشم. مجرای آب چشم. سرچشمهء اشک چشم : ریختم از چشمهء چشم آب سرد کآتش دل دیگ مرا گرم کرد.نظامی. رجوع به چشم شود.