چشمه خیز

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ مَ / مِ] (نف مرکب)جائی که استعداد جاری ساختن چشمهء آب را دارد. زمین یا کوهی که بتوان از آنجا آب بیرون آورد. چشمه زای :
هوا از لطافت در او مشک ریز
زمین از نداوت در او چشمه خیز.نظامی.
رجوع به چشمه شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر