«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مَ / مِ] (نف مرکب)جائی که استعداد جاری ساختن چشمهء آب را دارد. زمین یا کوهی که بتوان از آنجا آب بیرون آورد. چشمه زای : هوا از لطافت در او مشک ریز زمین از نداوت در او چشمه خیز.نظامی. رجوع به چشمه شود.