«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مَ / مِ یِ سُ خَ](ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از منبع و سرچشمهء سخن. کنایه از آب روان سخن : شود از آب چشم بیداری بزبان چشمهء سخن جاری.اوحدی.